วันนี้ตอนไปสยาม
ระหว่างที่เดินอยุ่ริมถนนเห็นลุงคนนึงเปนชาวญี่ปุ่นทำแผนที่ตก
เราก็เดินไปเก็บแล้วเอาไปคืนเค้า
เค้าก็โค้งขอบคุณ(เราเพิ่งรู้ว่าเค้าเป็นยุ่นตอนโค้งเนี่ยแหละ)
แล้วเราก็เดินต่อไป เห็นเด็กคนนึงร้องไห้
พยายามจะวิ่งไปที่ถนนแต่แม่ของเค้าดึงแขนไว้ เด็กก็ร้องไห้ไม่หยุด
เราก็เลยมองไปที่ถนน เห็นลูกโป่งอยู่กลางถนน มีแค่คนมองแล้วก็เดินผ่านไป แต่ซักพัก
ลุงคนที่เป็นญี่ปุ่นก็เดินไปเก็บลูกโป่งตรงกลางถนน แล้วเอามาส่งให้กับมือเด็กคนนั้น
เราหันไปยิ้มกับน้องเอสแล้วบอกว่า "ลุงคนนั้นน่ารักจังเลยนะ"
ในสังคมปัจจุบันที่ผู้คนต่างดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด
โดยไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่รอบตัว
มันช่างเน่าเฟะกว่าตอนที่เรารดน้ำต้นแอปเปิ้ลด้วยฉี่เมื่อตอนเด็กๆแล้วแม่งมีหนอนออกมาเตมไปหมดซะอีก
ประเทศไทย คนไทยจำนวนมาก บ้างก็เดินผ่านไป
บ้างก็ยืนดู ในขณะที่คนญี่ปุ่นหนึ่งคน ไม่ลังเลที่จะไปเก็บลูกโป่งที่อยู่กลางถนน
บางทีเราก็คิดว่าสวะพวกนั้นมัวรออะไรกันอยู่นะ สไปเดอร์แมนหรอวะ แต่คิดอีกที
เราก็ไม่ได้ช่วย ก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็นสวะเหมือนกันล่ะมั้ง
ตอนนั้นเราคิดว่ามันเป็นแค่ลูกโป่ง ถ้าเป็นอะไรที่สำคัญกว่านี้ก็จะไปเก็บให้
ก็ไม่รุ้ว่าถ้าสิ่งที่สำคัญกว่าลูกโป่งตกลงไปเราจะไปเก็บจริงๆรึป่าว
หรือว่ามันเปนแค่ความคิดแก้ตัวให้กับจิตใต้สำนึกของเราเท่านั้น...
ปล.1 นานๆทีเจอเรื่องแบบนี้ ก็ทำให้โลกเน่าๆมันดูน่าอยู่ขึ้นมาบ้างแฮะ
ปล.2 เอนทรี่นี้กะจะมาเขียนชม ไปๆมาๆกลายเป็นออกแนวจะบ่นซะงั้นอะ
= =
ปล.3 ก่อนปายนอน เอาmv Nippon Ai ni Iku yo ของกอล์ฟ-ไมค์มาฝากเผื่อใครยังไม่ได้ดู^^
(ชอบกอล์ฟ-ไมค์ ถึงใครจาว่าก็ม่ายเปลี่ยนจาย 555)
ปล.3 ก่อนปายนอน เอาmv Nippon Ai ni Iku yo ของกอล์ฟ-ไมค์มาฝากเผื่อใครยังไม่ได้ดู^^
(ชอบกอล์ฟ-ไมค์ ถึงใครจาว่าก็ม่ายเปลี่ยนจาย 555)
